W kalendarzu celtyckim święta stanowiły ważne daty w corocznym cyklu przyrody. Narody pogańskie żyły zgodnie z rytmem, jaki nadawała Matka Ziemia. W harmonii z naturą przychodzili na świat, dorastali, spełniali swoje obowiązki i na koniec łączyli się z Gają.
Jednym z ważnych świąt było Imbolc, obchodzone 1 lutego. Był to celtycki pierwszy dzień wiosny, podczas którego świętowano nadejście wiosny, która niczym ogień oświetlić miała kończący się mrok zimy. Imbolc to celebracja nowego porządku, panowania światła nad mrokiem. Patronką święta jest szczególnie Brigid, celtycka bogini ognia i płodności. Celtowie palili wtedy ognie i świece, by w ten sposób przepędzić mrok i przyspieszyć nadejście wiosny.
Imbolc, podobnie jak większość celtyckich świąt celebrowany był dwa dni. Obchody zaczynały się 1 lutego i kończyły się wieczorem dnia następnego. Imbolc to też jeden z okresów, kiedy magia jest szczególnie silna, a zasłona łącząca światy żywych i umarłych uchyla się. Dlatego to dobry czas na odprawianie magicznych rytuałów (tzw. Sabat). Wśród narodów słowiańskich też celebrowano te dni. Palono wtedy świece, które miały uchronić domy przed burzą, piorunami i wilkami.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz